در فاصله انتشار این گزارش تا کنون چند اقدام متفاوت از دو طرف انجام شده است: اقدامات ایران مطمئن و استوار ولی بطئی بوده است که با انتظارات طرف مقابل فاصله دار است مهم ترین این اقدامات به شرح زیر است:
۱- ایران آمادگی خود را برای مذاکرات درخصوص عراق در سطحی بالاتر از کارشناسان امنیتی اعلام کرد.
۲- رهبر انقلاب اسلامی ایران در یک سخنرانی در یک ابتکار بی نظیر دشمنی ایران و آمریکا برای ابد را کنار گذاشت و به شرط مهیا شدن برخی از زمینه ها میسر دانست. محتوای این سخنرانی این گونه است هر چند الفاظ و اشکال تفاوت داشته باشد. منفعت گرائی جایگزین آرمانگرائی شد
۳- سفر البرادعی به ایران در این دوره شکل ویژه ای بخود گرفت و ایران با استفاده از این فرصت - دیدار وی با آیت الله خامنه ای و قول مقامات ایران مبنی بر شفافیت بیشتر برنامه هسته ای ایران را برنامه ریزی نمود . این سفر به زعم آقای البرادعی حاوی دستاوردهای مثبت بوده است که می تواند بر نگاه کشورهای غربی تاثیر گذار باشد.
اما در طرف مقابل آمریکا دو حرکت تبلیغاتی را در دستور کار خود قرار داد:
اول اگر مطابق ورژن ایران به قضیه تنگه هرمز نگاه بیندازیم آمریکا تلاش کرد گشت های دوره ای و طبیعی نیروهای دریائی ایران در تنگه هرمز را که حق هر کشور ساحلی است را بزرگنمائی کرده و از آن در سفر دوره ای بوش به خلیج فارس بهره برداری سیاسی نماید
دوم سخنرانی بوش در ابوظبی و متهم کردن چند باره ایران به تروریسم و منبع نا امنی در کل جهان و اطمینان دادن به اعراب مبنی بر اینکه آمریکا همچنان در کنار کشورهای متحد خود در مقابل تهدید ایران قرار دارد.
این چند حرکت ایران و آمریکا در این دوره با یکدیگر همخوانی ندارد. باید امیدوار بود که گامهای منطقی بعدی ایران و پاسخ های درخور آمریکا به آن بتواند شکاف موجود بین دو کشور را کاهش دهد. در دنیای واقع گرائی منفعت گرائی اصل و اساس تعامل خواهد بود.